Tynkowanie ścian krok po kroku - Wybierz tynk i uniknij błędów

Tynkowanie ścian to jeden z tych etapów remontu, który potrafi wzbudzić pewne obawy, zwłaszcza gdy planujesz wykonać go samodzielnie. Jednak z odpowiednią wiedzą i narzędziami, jest to zadanie jak najbardziej w zasięgu ręki każdego majsterkowicza. Ten kompleksowy poradnik przeprowadzi Cię przez cały proces, od wyboru odpowiedniego materiału, przez przygotowanie podłoża, aż po finalne wykończenie. Czytając dalej, dowiesz się, jak uniknąć najczęstszych błędów, zaoszczędzić pieniądze i uzyskać efekt, który zadowoli nawet najbardziej wymagających.

Tynkowanie ścian od A do Z: Czy jesteś gotów na to wyzwanie?

Dlaczego prawidłowo położony tynk to więcej niż tylko gładka ściana?

Często postrzegamy tynk głównie przez pryzmat estetyki jako sposób na wyrównanie nierówności i stworzenie idealnie gładkiej powierzchni pod malowanie czy tapetowanie. Jednak jego rola jest znacznie szersza. Prawidłowo położony tynk stanowi kluczowy element chroniący mury konstrukcyjne przed wilgocią. Szczególnie tynki gipsowe odgrywają ważną rolę w regulacji mikroklimatu wnętrza, działając jak naturalny regulator wilgotności absorbują nadmiar pary wodnej, gdy jest jej za dużo, i oddają ją, gdy powietrze staje się zbyt suche. Co więcej, tynk jest solidnym fundamentem dla dalszych prac wykończeniowych; jego jakość bezpośrednio wpływa na trwałość i wygląd farby czy tapety.

Zastosowanie odpowiedniego tynku to inwestycja w trwałość i komfort użytkowania pomieszczeń. To nie tylko kwestia estetyki, ale przede wszystkim funkcjonalności i ochrony konstrukcji budynku. Dobrze wykonana warstwa tynkarska zapewnia nie tylko estetyczne wykończenie, ale także znacząco wpływa na jakość powietrza w pomieszczeniu, a także chroni mury przed wilgocią, co jest kluczowe dla ich długowieczności.

Kiedy jest najlepszy moment na tynkowanie? Kluczowe zasady dotyczące sezonowania murów

Wybór odpowiedniego momentu na tynkowanie jest równie ważny, co sama technika wykonania. Kluczowe znaczenie ma tutaj tak zwane "sezonowanie" murów. Oznacza to, że prace tynkarskie można rozpocząć najwcześniej 3 do 6 miesięcy po zakończeniu budowy stanu surowego. Dajemy w ten sposób czas na naturalne wyschnięcie i ustabilizowanie się konstrukcji, co zapobiega późniejszym pęknięciom i odspajaniu się tynku. Zbyt wczesne tynkowanie wilgotnych murów jest jednym z najczęstszych i najpoważniejszych błędów, które mogą prowadzić do powstawania wykwitów, grzybów, a nawet uszkodzenia warstwy izolacyjnej.

Optymalne warunki temperaturowe do pracy to kolejny istotny czynnik. Zaleca się, aby temperatura otoczenia podczas tynkowania i wiązania zaprawy mieściła się w przedziale od +5°C do +25°C. Zbyt niskie temperatury spowalniają proces wiązania i mogą prowadzić do przemarznięcia świeżego tynku, podczas gdy zbyt wysokie mogą spowodować jego zbyt szybkie wysychanie i skurcz, co również sprzyja powstawaniu pęknięć. Pamiętajmy, że cierpliwość na etapie przygotowania i wybór właściwego momentu to fundament trwałego i estetycznego wykończenia ścian.

Krok 1: Wybór tynku – fundament Twojego sukcesu

Tynk gipsowy: Kiedy idealna gładkość i przyjazny mikroklimat są priorytetem?

Tynki gipsowe to doskonały wybór do większości pomieszczeń w domu, pod warunkiem, że są to przestrzenie o standardowej wilgotności. Mówimy tu przede wszystkim o salonach, sypialniach, pokojach dziecięcych czy przedpokojach. Ich największą zaletą jest zdolność do tworzenia idealnie gładkiej powierzchni, która stanowi doskonałe podłoże pod malowanie czy tapetowanie, często eliminując potrzebę stosowania dodatkowej gładzi szpachlowej. Co więcej, tynki gipsowe aktywnie wpływają na mikroklimat wnętrza posiadają zdolność do pochłaniania nadmiaru wilgoci z powietrza, a następnie oddawania jej, gdy powietrze staje się zbyt suche, co przekłada się na większy komfort termiczny i higieniczny.

Dodatkowym atutem tynków gipsowych jest ich "ciepłe" w dotyku wykończenie, co sprawia, że ściany wydają się bardziej przyjazne. Proces ich schnięcia jest również stosunkowo szybki zazwyczaj zajmuje około 14 dni, w zależności od grubości warstwy i warunków panujących w pomieszczeniu. Jest to znaczące ułatwienie, jeśli chcemy jak najszybciej przejść do kolejnych etapów wykończenia wnętrza. Pamiętajmy jednak, że ze względu na ich właściwości, tynki gipsowe nie są zalecane do pomieszczeń o podwyższonej wilgotności.

Tynk cementowo-wapienny: Niezawodny wybór do zadań specjalnych (kuchnie, łazienki)

Gdy mowa o pomieszczeniach o podwyższonej wilgotności, takich jak łazienki, kuchnie, pralnie, a także w garażach czy piwnicach, tynk cementowo-wapienny okazuje się być niezastąpionym wyborem. Jego kluczową zaletą jest znacznie większa odporność na wilgoć w porównaniu do tynków gipsowych. Ponadto, tynki te charakteryzują się wyższą wytrzymałością na uszkodzenia mechaniczne, co jest istotne w miejscach narażonych na uderzenia czy zarysowania. Stanowią one również doskonały i trwały podkład pod płytki ceramiczne, co jest nieocenione w kuchniach i łazienkach.

Powierzchnia uzyskana po nałożeniu tynku cementowo-wapiennego jest zazwyczaj bardziej chropowata niż w przypadku tynków gipsowych, co może wymagać zastosowania dodatkowej warstwy gładzi szpachlowej przed malowaniem, aby uzyskać idealnie gładkie wykończenie. Proces schnięcia tynków cementowo-wapiennych jest również dłuższy może trwać nawet do 4 tygodni, co należy uwzględnić w harmonogramie prac wykończeniowych. Mimo tych różnic, ich wytrzymałość i odporność na trudne warunki sprawiają, że są one niezawodnym rozwiązaniem w wielu zastosowaniach.

Gipsowy czy cementowo-wapienny? Ostateczne porównanie i kryteria wyboru

Krok 2: Kompletujemy niezbędnik tynkarza amatora

Narzędzia, bez których nie możesz zacząć pracy – pełna lista zakupów

Aby skutecznie poradzić sobie z tynkowaniem, potrzebujesz odpowiedniego zestawu narzędzi. Podstawą jest wiertarka z mieszadłem, która pozwoli Ci na dokładne i szybkie rozrobienie zaprawy tynkarskiej. Niezbędne będą również wiadra do mieszania zaprawy i transportu materiału. Do nakładania i rozprowadzania tynku przyda się kielnia oraz paca tynkarska. Do wstępnego wyrównywania warstwy tynku kluczowa jest łata tynkarska, najlepiej typu H, która ułatwia uzyskanie płaskiej powierzchni. Po wstępnym związaniu tynku, do jego wygładzenia i zatarcia potrzebna będzie paca do zacierania, na przykład gąbkowa lub filcowa. Nie zapomnij o poziomicy, która pozwoli Ci kontrolować pion i poziom na każdym etapie pracy. Do gruntowania ścian przydadzą się tradycyjnie pędzel lub wałek.

Materiały dodatkowe, które uratują Cię przed katastrofą: grunt, siatka, narożniki

Oprócz podstawowych narzędzi, warto zaopatrzyć się w kilka kluczowych materiałów dodatkowych, które znacząco podniosą jakość i trwałość wykonanego tynku. Grunt jest absolutnie niezbędny jego zadaniem jest wyrównanie chłonności podłoża oraz zwiększenie przyczepności zaprawy tynkarskiej do ściany. Bez gruntowania ryzykujemy, że tynk będzie się odspajał. W miejscach szczególnie narażonych na powstawanie pęknięć, takich jak narożniki zewnętrzne czy połączenia różnych materiałów budowlanych, stosuje się siatkę z włókna szklanego. Wbudowana w warstwę tynku, działa jak zbrojenie, zapobiegając powstawaniu rys. Narożniki zewnętrzne ścian warto również wzmocnić specjalnymi metalowymi profilami ochronnymi, które chronią je przed uszkodzeniami mechanicznymi.

Warto również pamiętać o zabezpieczeniu antykorozyjnym elementów metalowych, które będą miały bezpośredni kontakt z tynkiem gipsowym. Stalowe profile narożnikowe czy siatki metalowe mogą rdzewieć, co z czasem może prowadzić do nieestetycznych przebarwień na powierzchni tynku, a nawet do jego osłabienia. Stosowanie odpowiednich preparatów antykorozyjnych lub wybór materiałów ze stali nierdzewnej lub ocynkowanej jest kluczowe dla długoterminowego efektu.

Krok 3: Perfekcyjne przygotowanie ściany – sekret trwałego tynku

Czyszczenie i odpylanie: Jak pozbyć się niewidocznych wrogów przyczepności?

Przygotowanie podłoża to etap, któremu należy poświęcić szczególną uwagę, ponieważ od niego zależy przyczepność i trwałość całego tynku. Ściana przeznaczona do tynkowania musi być przede wszystkim sucha żadne prace nie powinny być prowadzone na mokrym murze. Musi być również czysta, co oznacza konieczność usunięcia wszelkich luźnych fragmentów, resztek starej farby, kleju czy tapet. Pozostawienie takich zanieczyszczeń to prosta droga do problemów z przyczepnością i powstawania "bąbli" pod tynkiem.

Kolejnym kluczowym wymogiem jest nośność podłoża. Ściana nie może się kruszyć ani pylić. Ostatnim, ale równie ważnym etapem jest odpylenie. Po mechanicznym oczyszczeniu ściany, należy ją dokładnie odkurzyć, najlepiej odkurzaczem przemysłowym. Nawet drobny pył może stanowić barierę dla zaprawy tynkarskiej, znacząco obniżając jej przyczepność. Poświęcenie czasu na ten etap to inwestycja, która zaprocentuje w przyszłości.

Gruntowanie to obowiązek, nie opcja: Jak i czym gruntować różne rodzaje podłoża?

Gruntowanie to jeden z tych etapów, którego absolutnie nie można pominąć. Jest to jeden z najczęstszych błędów popełnianych przez osoby tynkujące ściany po raz pierwszy. Celem gruntowania jest przede wszystkim wyrównanie chłonności podłoża. Różne materiały budowlane chłoną wodę w różnym stopniu zagruntowanie sprawia, że cała powierzchnia ściany chłonie wilgoć z zaprawy tynkarskiej w sposób jednolity. Zapobiega to zbyt szybkiemu odciąganiu wody z zaprawy przez podłoże, co mogłoby prowadzić do jej osłabienia i kruchości. Dodatkowo, grunt zwiększa przyczepność zaprawy tynkarskiej do ściany, tworząc odpowiednią bazę dla kolejnych warstw.

Wybór odpowiedniego gruntu zależy od rodzaju podłoża. Do mocno chłonnych podłoży, takich jak beton komórkowy czy tynki tradycyjne, stosuje się preparaty głęboko penetrujące. Na gładkie i mało chłonne powierzchnie, jak beton, używa się gruntów z dodatkiem piasku kwarcowego, który tworzy szorstką warstwę ułatwiającą przyczepność. Aplikacja gruntu odbywa się zazwyczaj za pomocą wałka lub pędzla, równomiernie pokrywając całą powierzchnię ściany. Po zagruntowaniu należy odczekać czas wskazany przez producenta preparatu, zazwyczaj od kilku do kilkunastu godzin, aby grunt związał i wysechł.

Montaż narożników i siatki wzmacniającej: Jak zabezpieczyć ściany przed pęknięciami?

Narożniki ścian, zarówno wewnętrzne, jak i zewnętrzne, są miejscami szczególnie narażonymi na powstawanie uszkodzeń mechanicznych i pęknięć. Aby temu zapobiec, stosuje się specjalne metalowe profile ochronne, potocznie nazywane narożnikami. Montuje się je na krawędziach ścian, a następnie wbudowuje w warstwę tynku. Zapewniają one narożnikom odpowiednią sztywność i odporność na uderzenia, dzięki czemu tynk w tych miejscach jest znacznie lepiej chroniony.

Podobnie, w miejscach newralgicznych, takich jak połączenia różnych materiałów budowlanych (np. beton z cegłą), wokół otworów okiennych i drzwiowych, czy w miejscach, gdzie występują duże naprężenia, stosuje się siatkę z włókna szklanego. Siatka ta, wklejona w warstwę tynku, działa jak zbrojenie, rozkładając naprężenia na większej powierzchni i zapobiegając powstawaniu i rozchodzeniu się rys. Prawidłowe zastosowanie tych elementów znacząco podnosi trwałość i estetykę wykończenia tynkarskiego na długie lata.

Krok 4: Tynkowanie ręczne krok po kroku – od zaprawy do gładkiej powierzchni

Jak idealnie rozrobić zaprawę tynkarską? Proporcje i technika mieszania

Kluczem do uzyskania właściwej konsystencji zaprawy tynkarskiej jest ścisłe przestrzeganie instrukcji producenta podanej na opakowaniu suchej mieszanki. Zazwyczaj proces polega na wsypaniu odmierzonej ilości suchej masy do wcześniej przygotowanej, czystej wody w wiadrze. Następnie, przy użyciu wiertarki z odpowiednim mieszadłem (tzw. żabką), należy dokładnie wymieszać składniki. Celem jest uzyskanie jednorodnej masy bez grudek, o konsystencji gęstej śmietany lub pasty. Ważne jest, aby nie mieszać zbyt dużej ilości zaprawy naraz, ponieważ zaczyna ona wiązać, a ponowne dodanie wody osłabia jej wytrzymałość.

Po osiągnięciu pożądanej konsystencji, zaprawę należy odstawić na kilka minut, a następnie ponownie krótko zamieszać. Ten proces, zwany "odpoczynkiem" masy, pozwala na pełne uwodnienie spoiwa i zapewnia lepsze właściwości robocze tynku. Pamiętaj, że jakość rozrobionej zaprawy ma bezpośredni wpływ na łatwość jej nakładania i finalny efekt końcowy. Zbyt rzadka zaprawa będzie spływać ze ściany, a zbyt gęsta utrudni pracę i może prowadzić do nierówności.

Technika "narzucania" tynku: Jak sprawnie pokryć ścianę pierwszą warstwą?

Po przygotowaniu zaprawy, przechodzimy do jej nakładania na ścianę. Tradycyjna technika ręcznego tynkowania polega na tzw. "narzucaniu" tynku. Używając kielni, nabieramy porcję zaprawy i energicznym ruchem dłoni rzucamy ją na ścianę, starając się pokryć całą powierzchnię. Zaprawa powinna przywierać do ściany, tworząc pierwszą, nierówną warstwę. Tynkowanie zazwyczaj rozpoczyna się od sufitu i postępuje w dół, aby uniknąć zabrudzenia już wykończonych fragmentów.

Kluczem do sukcesu jest utrzymanie stałego rytmu i odpowiedniego kąta nachylenia kielni. Celem pierwszej warstwy jest stworzenie podłoża dla kolejnych, a jej grubość zazwyczaj wynosi od kilku do kilkunastu milimetrów, w zależności od nierówności ściany i rodzaju tynku. Ważne jest, aby nie pozostawiać dużych pustych przestrzeni i równomiernie pokrywać całą powierzchnię. Po narzuceniu pierwszej warstwy, należy odczekać, aż lekko zwiąże, zanim przystąpimy do dalszych etapów.

Sztuka pracy z łatą tynkarską: Jak uzyskać idealnie równe płaszczyzny?

Gdy ściana jest już pokryta pierwszą warstwą narzuconego tynku, przychodzi czas na jej wyrównanie. Tutaj niezastąpiona okazuje się łata tynkarska, najczęściej typu H. Łatę przykładamy do ściany i wykonujemy ruchy zębate, przesuwając ją w pionie lub w poziomie, aby zbić nadmiar zaprawy i wypełnić ewentualne ubytki. Celem jest uzyskanie jak najbardziej płaskiej i równej powierzchni. Ruchy powinny być płynne i stanowcze, ale bez nadmiernego nacisku, który mógłby uszkodzić świeżo nałożony tynk.

Pracę z łatą wykonujemy od góry do dołu, starając się wyrównywać kolejne fragmenty ściany. Nadmiar zaprawy, który zbiera się na łacie, można zrzucać z powrotem do wiadra i ponownie wykorzystać. Ten etap jest kluczowy dla uzyskania estetycznego efektu końcowego. Im dokładniej wyrównamy ścianę na tym etapie, tym mniej pracy będziemy mieli przy późniejszym wygładzaniu i tym lepszy będzie efekt końcowy. Warto poświęcić temu etapowi odpowiednio dużo czasu i uwagi.

Zacieranie i gładzenie: Ostatni szlif decydujący o finalnym wyglądzie ściany

Po wstępnym wyrównaniu ściany łatą i odczekaniu, aż tynk lekko zwiąże (nie będzie już płynny, ale wciąż da się go obrabiać), przystępujemy do etapu zacierania i gładzenia. Używamy do tego specjalnej pacy do zacierania, która może być gąbkowa, filcowa lub drewniana. Paca jest przykładana do powierzchni tynku i wykonywane są nią okrężne lub prostoliniowe ruchy. Celem jest wygładzenie wszelkich nierówności, śladów po łacie oraz nadanie powierzchni pożądanego stopnia gładkości.

W zależności od oczekiwanego efektu końcowego, można zetrzeć tynk na ostro (uzyskując bardzo gładką powierzchnię, często gotową pod malowanie) lub na tzw. "baranka" (pozostawiając delikatną fakturę). Pamiętajmy, że tynk cementowo-wapienny zazwyczaj wymaga dalszego wygładzenia gładzią, podczas gdy dobrze zatarty tynk gipsowy może być już gotowy do malowania. Ten etap jest ostatnim szlifem, który decyduje o estetyce wykonanej pracy.

Najczęstsze błędy w tynkowaniu i jak ich uniknąć

Dlaczego mój tynk pęka? Analiza najczęstszych przyczyn

Pękanie tynku to jeden z najbardziej frustrujących problemów, z jakimi mogą się zmierzyć osoby tynkujące ściany. Jedną z najczęstszych przyczyn jest tynkowanie wilgotnych lub nieustabilizowanych murów. Gdy ściana nadal "pracuje" i oddaje wilgoć, tynk nie ma stabilnego podparcia, co prowadzi do naprężeń i pęknięć. Kolejnym błędem jest zbyt gruba warstwa tynku nałożona jednorazowo, zwłaszcza gdy jest to tynk o dużej skurczliwości. Taka warstwa ma tendencję do pękania podczas wysychania.

Zbyt szybkie wysychanie tynku, na przykład spowodowane silnym przeciągiem lub bezpośrednim nasłonecznieniem, również może prowadzić do powstawania rys skurczowych. Ważne jest również stosowanie siatki wzmacniającej w newralgicznych miejscach, takich jak narożniki czy połączenia różnych materiałów. Jej brak może skutkować pękaniem tynku w tych punktach. Oprócz tego, pęknięcia mogą wynikać z niewłaściwego przygotowania podłoża, braku gruntowania lub stosowania zaprawy o nieodpowiedniej konsystencji.

Nierówności i "bąble" – jak zapobiegać i co robić, gdy już się pojawią?

Powstawanie nierówności i "bąbli" pod tynkiem zazwyczaj wynika z błędów popełnionych na wcześniejszych etapach. Niewłaściwe przygotowanie podłoża, takie jak brak jego odpylenia czy oczyszczenia ze starych powłok, jest główną przyczyną odspajania się tynku i powstawania pustych przestrzeni. Również złe proporcje zaprawy, czyli zbyt duża ilość wody lub niewłaściwe wymieszanie, mogą prowadzić do osłabienia struktury tynku i powstawania nierówności. Zbyt szybkie schnięcie tynku, często spowodowane nieodpowiednią wentylacją lub zbyt wysoką temperaturą, może również skutkować nierównym wiązaniem i powstawaniem defektów.

Jeśli jednak nierówności lub "bąble" już się pojawiły, zazwyczaj konieczne jest ich usunięcie. Małe pęknięcia lub nierówności można delikatnie skuć i uzupełnić świeżą zaprawą, starannie ją wygładzając. W przypadku większych defektów, może być konieczne usunięcie całej warstwy tynku w danym miejscu i nałożenie jej od nowa, po uprzednim prawidłowym przygotowaniu podłoża. Zapobieganie jest zawsze lepsze niż leczenie, dlatego tak ważne jest dokładne przestrzeganie wszystkich zaleceń na każdym etapie prac.

Problem z wysychaniem: Jak zapewnić optymalne warunki dla tynku?

Proces schnięcia tynku jest kluczowy dla jego ostatecznej wytrzymałości i wyglądu. Zapewnienie optymalnych warunków w pomieszczeniu jest zatem niezwykle ważne. Podstawą jest utrzymanie odpowiedniej temperatury, najlepiej w przedziale od +15°C do +20°C, oraz umiarkowanej wilgotności powietrza. Należy unikać sytuacji, w których tynk wysycha zbyt szybko silne przeciągi, bezpośrednie działanie grzejników lub intensywne nasłonecznienie mogą prowadzić do zbyt gwałtownego odparowania wody z zaprawy. Skutkuje to osłabieniem struktury tynku, powstawaniem naprężeń i pęknięć.

Z drugiej strony, zbyt wolne schnięcie, spowodowane brakiem wentylacji lub nadmierną wilgotnością powietrza, również nie jest wskazane. Może to sprzyjać rozwojowi pleśni i grzybów, a także opóźniać prace wykończeniowe. Dlatego kluczowe jest zapewnienie umiarkowanej, ale stałej cyrkulacji powietrza w pomieszczeniu. Można to osiągnąć poprzez regularne, ale krótkotrwałe wietrzenie pomieszczenia, unikając jednocześnie tworzenia silnych przeciągów bezpośrednio na świeżo położony tynk. Dobrej jakości tynk potrzebuje czasu, aby prawidłowo związać i osiągnąć pełną wytrzymałość.

Co dalej po tynkowaniu? Przygotowanie ściany do malowania

Jak długo musi schnąć tynk przed malowaniem? Cierpliwość, która popłaca

Po zakończeniu prac tynkarskich, kluczowe jest uzbrojenie się w cierpliwość i odczekanie odpowiedniego czasu, aż tynk całkowicie wyschnie i zwiąże. Jest to niezbędny warunek, aby kolejne warstwy wykończeniowe, takie jak farba czy tapeta, mogły prawidłowo przylegać i nie uległy uszkodzeniu. W przypadku tynków gipsowych, pełne wyschnięcie zazwyczaj zajmuje około 2 tygodni. Natomiast tynki cementowo-wapienne potrzebują znacznie więcej czasu, nawet do 4 tygodni, ze względu na swoją gęstszą strukturę i większą odporność na wilgoć.

Niestosowanie się do tych zaleceń i zbyt wczesne przystąpienie do malowania może prowadzić do poważnych problemów. Wilgoć uwięziona pod warstwą farby może powodować powstawanie zacieków, przebarwień, a nawet odspajanie się farby od powierzchni tynku. W skrajnych przypadkach może dojść do uszkodzenia samej warstwy tynkarskiej. Dlatego tak ważne jest, aby dać tynkowi czas na pełne wyschnięcie i "oddychanie".

Przeczytaj również: Jaką fugę do łazienki wybrać, aby uniknąć pleśni i wilgoci?

Ostateczne szlify: Czy i kiedy potrzebna jest dodatkowa gładź szpachlowa?

Decyzja o tym, czy potrzebna jest dodatkowa gładź szpachlowa po tynkowaniu, zależy głównie od rodzaju zastosowanego tynku oraz od oczekiwanego efektu końcowego. Po nałożeniu tynków cementowo-wapiennych, które zazwyczaj tworzą bardziej chropowatą powierzchnię, gładź szpachlowa jest często konieczna, aby uzyskać idealnie gładkie i jednolite podłoże pod malowanie. Pozwala to na uzyskanie profesjonalnego wyglądu i zapobiega widoczności nierówności pod cienką warstwą farby.

W przypadku tynków gipsowych, jeśli zostały one starannie nałożone, wyrównane i zatrte, często można pominąć etap gładzi. Powierzchnia uzyskana po dobrze wykonanym tynku gipsowym jest zazwyczaj na tyle gładka, że nadaje się bezpośrednio pod malowanie. Ostateczna decyzja zależy jednak od indywidualnych preferencji i wymagań co do jakości wykończenia. Jeśli zależy nam na absolutnie lustrzanej gładkości, nawet po tynku gipsowym można zastosować cienką warstwę gładzi szpachlowej.